Blog

Chyba kilka lat temu projektowałem grafikę dla dwóch skrzydeł: Zakospeed i Zig-Zag, które nie są typowymi paralotniami do latania, ale czymś pośrednim pomiędzy glajtem a latawcem ciągnącym. Oba skrzydła otrzymały grafikę z „haczykiem” na stabilizatorach, bo z założenia ta część skrzydła jest najbardziej widoczna na narciarskim stoku lub małej wysokości. Nazwa pierwszego skrzydła była połączeniem Zakopanego z prędkością po angielsku. Drugi glajt, przeznaczony do speedridingu, był robiony na zamówienie Francuzów.

Kolejnymi skrzydłami, których design zaprojektowałem dla Dudka po Orce 2 były Synthesis 2 (nie wiem kiedy będzie premiera) i Optic. Obie paralotnie mają wspólne cechy – określiłem je mianem „łamania proporcji” ponieważ przy rysowaniu szkiców robiłem nie to co powinienem. Odrzucałem równoległość linii, łamałem je w miejscach, w których właściwie nie powinienem tego robić, „podkładałem” płaszczyzny jednego koloru pod pozostałe elementy. W efekcie znowu wyszło mi coś innego niż w przypadku wcześniejszych skrzydeł.

Od ponad roku projektowałem graficzne designy kilku nowych skrzydeł Dudka. Niebawem ma nastąpić ich premiera dlatego zdecydowałem się już teraz coś o nich napisać. Tak jak wspominałem we wcześniejszych blogowych wpisach największą frajdę w projektowaniu sprawia wymyślanie nowych kierunków, podążanie drogą rozwijania własnych koncepcji. W końcu jak już coś się robi to dobrze odczuwać z tego zadowolenie.

Andy. Kondory, lodowce, rozległe pustkowia, brak tlenu i niskie temperatury. Zdecydowanie nie brzmi to jak dobre miejsce dla paralotni, a już nie mogący chodzić inwalida latający w takich miejscach mógł przyjść do głowy tylko jakiemuś nawiedzonemu wizjonerowi.

No i – jak na złość - taki wizjoner się znalazł.