Andrzej Jędraszek

Początek Listopada 2010 zaowocował naszym pierwszym jak to tej pory wyjazdem do Algodonales.

Znane i przyjazne paralotniarzom miasteczko powitało nas temperaturą 25'C i widokiem około 50 paralotni latających z zachodniego startowiska. Nieźle jak na początek. Podczas dwóch tygodni pobytu zwiedziliśmy większość zaplanowanych miejsc, a mój łączny nalot powiększył się o 20 godzin.

O ile zwiedzanie jest domeną mojej ukochanej „połówki” o tyle latanie, nieprzerwanie rajcuje mnie bardziej. A z tym lataniem o tej porze roku bywało różnie. Listopad zdecydowanie najbardziej nadaje się na „loty po meblach” oraz szkolenie ludzi stawiających pierwsze kroki w XC. Na startowiskach  90 % latającej populacji stanowili kursanci. Z czego najwięcej było Polaków, Holendrów i Niemców, a najmniej tubylców gadających po hiszpańsku.

Termika dawała pierwsze objawy życia ok 13.00, tak więc pierwsze i drugie śniadanie jedliśmy z dużym spokojem, spoglądając z tarasu przed domem na płd-wsch i zachodnie startowisko. Kiedy coś zaczynało nosić po 30 min byliśmy na starcie. Szutrowe drogi prowadzą na sam szczyt i nie ma problemu z parkowaniem. Pozostawało rozłożyć glajche i odpalać. O ile nie trafiło się na wysyp kursantów czekających całą wieczność na start. Kiedy nic nie wiało czekali aż coś dmuchnie. A kiedy „dmuchnęło” to było już „za mocno”. Po kilku dniach pobytu w Algo zaczęliśmy jednak łapać lokalny klimat, gdzie pośpiech nie istnieje w słowniku potocznym, a punktualność jest czymś obrzydliwym i niegodnym.

Jak latają skrzydła Piotra do PPG wszyscy wiedza. Szeroki wybór pozwala na dopasowanie skrzydła PPG do indywidualnych potrzeb i umiejętności. Sam latam na starym Traperze/Action-ie, które po wylataniu 250 godz. dalej ma się całkiem dobrze.

Chciałem jednak opisać trochę Ataka do latania swobodnego, który chociaż jest skrzydłem niecertyfikowanym, w wersji opisywanej na stronie producenta jest prototypem seryjnym i wartym uwagi.